Er was eens een meisje dat heel graag in de keuken stond.  Ze vond het leuk om te koken en maakte de lekkerste gerechten.  Zelfs toen ze alleen woonde, deed ze nog elke avond haar best om een verse maaltijd op tafel te zetten.  Op een dag ontmoette ze de prins van haar dromen, die al jaren niets anders deed dan mensen gelukkig maken met zijn kookkunsten.  Ze werden verliefd.  De prins beloofde het meisje dat hij voor haar altijd de lekkerste hapjes zou maken en de prins en het meisje trouwden, kregen 3 kindjes en leefden nog lang en gelukkig…

Maar alle Disney romantiek terzijde, een keukenprinses ben ik al lang niet meer.  Met een super de luxe man in huis die de sterren van de hemel kookt, of het nu kreeft of wortelstoemp met spek is, is er niet zoveel behoefte aan mijn experimenten in de keuken.  Ik moet dan ook toegeven dat mijn kookkunsten niet meer zijn wat ze ooit waren.  Ik durf me nog wel eens wagen aan zalm in de oven en mijn omeletten kunnen er best mee door, maar iets specialer als dat komt er niet meer uit.  Zeker als we bezoek hebben, laat ik het koken aan de super de luxe man, want wie wil er nu doordeweeks als je ook super de luxe kunt krijgen?

Vorige week besloot ik om toch nog eens een poging te wagen aan iets exotischer.  Terwijl 3 van mijn 4 mannen naar de voetbaltraining waren, besliste ik om Thaise kippensoep te maken, één met veel groenten en noedels, vol met kruiden en specerijen.  Zo ingewikkeld is dat toch niet?  Als je gewoon de juiste ingrediënten gebruikt, kan er toch niets mis gaan?  Dat dacht ik dus…

Ik heb om te beginnen als vals gespeeld en werd daar onmiddellijk voor gestraft.  Ik had kunnen starten met een kip om er bouillon van te trekken, of zelfs met een blokje van Maggi.  Maar nee, ik moest aan de voorraad kippenbouillon van de super de luxe man zitten.  Wist ik veel dat er ook visbouillon in de vriezer zat? En dat merk je niet, tot je de (in de microgolfoven ontdooide) bouillon bij je aangestoofde groenten doet.  Opnieuw beginnen is geen optie, omdat je laatste groenten daar in de pot beschuldigend naar je liggen te kijken.

Ondertussen besliste de actieve peuter dat een kokende mama alleen maar rampspoed in het bord kon betekenen en dat hij dus tot elke prijs moest verhinderen dat er verder gekookt kon worden.  Zijn sabotagetechnieken? Aan mijn benen hangen, pogingen ondernemen om op het aanrecht te klimmen om het koksmes te bemachtigen, knikkers op de keukenvloer gooien waar je fijn over kan struikelen, uit volle borst “mama” gillen gedurende de langste 5 minuten van mijn leven…

Het is dus Thaise vissoep met gepocheerde kip geworden.  Een speciale smakencombinatie, zoals de super de luxe man het delicaat uitdrukte.  Hij heeft het opgegeten, dat wel.  Deze week staat er een vegetarische curry op het menu, die bouillon gaat mij geen tweede keer zitten hebben!